Co znaczy widziec: nowa poezja Andresa Neumana
Tytul zapowiada zakonczona czynnosc. Vengo de ver - 'Przybylem po tym, co zobaczylem.' Nie 'patrze' ani 'widzialem', lecz ow osobliwy gramatyczny srodek, ktory trzyma przeszlosc w terazniejszosci jak przedmiot wciaz ciepLy od cudzych rak. To drobna obserwacja. Andres Neuman sprawia, ze jego tytuly wykonuja znaczna prace.
Neuman to jeden z tych pisarzy, ktorzy stawiaja opor wygodnym kategoriom. Urodzony w Buenos Aires, wychowany w Granadzie, pisal powiesci, opowiadania, eseje, aforyzmy i poezje z plynnoscia, ktora zdaje sie zawstydzac granice miedzy formami. Vengo de ver, jego nowy zbior, zostal opisany w El Cultural jako poezja, ktora 'przeksztalca obecny kryzys w wiersze, laczac zdumienie i opor'.
W Pequeno hablante sam jezyk byl terytorium. Vengo de ver zdaje sie rozszerzac to badanie na zewnatrz, ku swiatu, ktorego widzialnosc stala sie jednoczesnie przytlaczajaca i podejrzana. Neuman, ktory w El fin de la lectura badal granice jezyka krytycznego, wnosi do tego zbioru precyzje kogos, kto wie, jak latwo jezyk zapada sie pod wlasnym ciezarem.
Jego Anatomia sensible poruszala sie wzdluz ciala jak inspekcja wewnetrznego kraju. Vengo de ver odwraca sie ku zewnetrznosci, ku szumowi i resztkom terazniejszosci. 'Zdumienie', o ktorym mowi El Cultural, to nie naiwnosc: to stan pisarza, ktory wciaz uwaza swiat za zaskakujacy mimo wszystko, i ktory podejrzewa, ze ta zdolnosc do zdziwienia jest sama w sobie forma oporu. Tytul to zakonczona czynnosc. Lektura - nie.
