Dave Eggers i sztuka pisania przyjaźni trwającej przez całe życie
Jest coś, o czym zastanawiam się od lat, żyjąc między językami i tradycjami literackimi: dlaczego tak rzadko spotykamy w literaturze ten typ długiej przyjaźni między mężczyzną a kobietą, która w życiu jest zupełnie zwyczajna? Powieść skandynawska nie ma z tym szczególnych trudności — Tove Jansson pisała przyjaźnie muminkowe, które unoszą się ponad płcią — ale w tradycji angloamerykańskiej przyjaźń między płciami ma tendencję do rozpuszczania się, dla wygody narracyjnej, w coś innego.
Dave Eggers, który myśli o tym „zawsze“, w końcu napisał tę powieść o przyjaźni. Contrapposto, opublikowane przez Knopf i redagowane przez Johna Freemana, obejmuje dekady w siedmiu sekcjach, śledząc Cricket i Olympię przez łuk długiego życia.
Tytuł jest odniesieniem do rzeźbiarskiego terminu — klasycznej pozy, w której postać przenosi ciężar na jedną nogę, tworząc naturalną asymetrię. Przyjaźń jest też rodzajem kontrapostu: równowagą, która działa tylko dlatego, że nie jest idealnie symetryczna.
Jego debiut, A Heartbreaking Work of Staggering Genius, był maksymalistyczny i niemożliwie młody. The Monk of Mokha był dziennikarstwem rozciągniętym do długości powieści. To, o co zdaje się pytać Contrapposto, jest czymś wartym zatrzymania: ile kosztuje pozostawanie blisko kogoś przez dekady? Nie mam odpowiedzi. Ale wiem, że powieści, które zadają te pytania uczciwie, to te, o których myślę jeszcze lata po ich przeczytaniu.
