Helen DeWitt odrzuciła 175 000 dolarów. Świat literacki ma zdanie.

Istnieje szczególny rodzaj dyskomfortu, który pojawia się, gdy pisarz odmawia przyjęcia pieniędzy. Nie grzeczna, teatralna odmowa, lecz prawdziwa — taka, której towarzyszy publiczne wyjaśnienie i wątek na X, który tysiące ludzi przeczytało i nad którym natychmiast się spierało. Helen DeWitt, autorka The Last Samurai, napisała w kwietniu, że poinformowano ją o wygraniu Nagrody Windham-Campbell wartości 175 000 dolarów, a następnie ją odrzuciła. Powód: nagroda wymagała udziału w podcaście, wkładu do Yale Review, obecności na festiwalu w Yale we wrześniu i — szczegół, który ją złamał — natychmiastowego wywiadu audio i wideo, nagranego gdy przebywała w Amsterdamie ze słabym Wi-Fi i umierającym telefonem.

To, co stało się online, było przewidywalne. Powieściopisarz Joey Comeau zapytał słusznie: czemu służy nagroda — artyście czy maszynie PR instytucji? Cathy Park Hong zauważyła z równą słusznością, że za 175 000 dolarów większość ludzi znajduje sposób na dostęp do Wi-Fi. Obie pozycje są poprawne.

Knausgård pisał kiedyś, że akt pisania jest po części aktem bycia pozostawionym w spokoju. Istnieje długa europejska tradycja — od Ibsena do Becketta — artystów, którzy rozumieli, że machina uznania może pochłonąć to, co rzekomo celebruje. Odmowa DeWitt nie jest heroiczna. Ale oświetla coś, czego kultura nagród rzadko przyznaje: że warunki dołączone do pieniędzy są same w sobie formą presji redakcyjnej, a niektórzy pisarze nie są w stanie jej absorbować bez kosztów.

To, co wątek DeWitt ujawnił, to że pisarze, którzy mają trudności z tym rodzajem ekspozycji, są cicho eliminowani nie przez decyzję jury, lecz przez drobny druk. Nie prosiła o współczucie. Internet dał jej je mimo to, razem z jego przeciwieństwem. Zostaje obraz pisarki w holenderskim mieszkaniu, z umierającym telefonem, której mówi się, że nagroda, którą właśnie wygrała, wymaga od niej natychmiastowego wystąpienia.