Iowa wygrywa sądową walkę o zakazane książki. Tytuły na liście mówią same za siebie.
Ray Bradbury ukończył pierwszy szkic tego, co miało stać się Fahrenheit 451, w ciągu dziewięciu dni — na wypożyczonej maszynie do pisania w piwnicy biblioteki Powell na UCLA, za dziesięć centów za pół godziny. Wydał 9,80 dolara, by napisać powieść o społeczeństwie palącym książki. Iowa Senate File 496 — które Sąd Apelacyjny Ósmego Okręgu orzekł w tym tygodniu, że może być teraz w pełni egzekwowane — podszedł do tego samego problemu w sposób bardziej biurokratyczny.
Wyrok z 7 kwietnia uchylił dwa nakazy tymczasowe blokujące stosowanie ustawy. Zakazuje ona bibliotekom szkolnym udostępniania uczniom do szóstej klasy książek zawierających treści seksualne i zobowiązuje nauczycieli do informowania rodziców, gdy uczeń prosi o używanie innego imienia lub zaimka. ACLU, Penguin Random House, Authors Guild i cztery inne duże wydawnictwa zaskarżyły ustawę — i początkowo wygrały w sądzie pierwszej instancji. Sąd apelacyjny wydał inny werdykt. Walka, jak lakonicznie stwierdził radca prawny PRH, trwa.
W kulturze amerykańskiej istnieje czcigodna — i nużąca — tradycja odkrywania przez każde pokolenie, że pewne książki są niebezpieczne. Konkretne zagrożenia się zmieniają: degeneracja moralna, komunizm, satanizm, teraz tożsamość. To, co wyróżnia tę ustawę, to jej podwójny charakter: ograniczenie treści w bibliotece z jednej strony i obowiązek powiadamiania rodziców o wyrażonej tożsamości ucznia z drugiej. George Orwell, który dobrze znał się na państwowej kontroli języka, napisał Rok 1984; jest on przywoływany tak często w dyskursie politycznym, że niemal stracił moc oddziaływania. Ci, którzy go cytują, rzadko bywają aż tak dosłowni.
Książki usuwane najszybciej w tych kampaniach nigdy nie są Wichrzykami, powieściami Updike'a ani poezją Walta Whitmana. Są to niezmiennie te, które przedstawiają queerowe życia, kwestionują tożsamości lub ukazują seksualność z jakimkolwiek niuansem. Wzorzec ujawnia, co jest naprawdę chronione — i przed kim.
Aldous Huxley wyobraził sobie w Nowym wspaniałym świecie społeczeństwo, które nie musiało palić książek, by uczynić je nieistotnymi — wystarczyło, by obywatele byli zbyt zadowoleni i rozproszeni, by czytać. Iowa jest mniej subtelna niż dystopia Huxleya — i zdecydowanie pewniejsza, że wie dokładnie, czego dzieci nie powinny czytać.
Zastanawia mnie, czy ktokolwiek pomyślał, żeby zapytać o zdanie same dzieci.
