Marta Platel wygrywa Nagrodę Fernando Lara powieścią o zdradzie jako dziedzictwie
Są książki, które czytamy i mamy wrażenie, że ktoś powierza nam sekret skrywany od lat. Nie dramatyczny sekret fabularny, ale taki, który dziedziczy się przez krew — bezimienny, zakorzeniony w kościach rodziny jak wilgoć w starych murach. Tak pisze Marta Platel. I tak zdobywa nagrody.
W tym tygodniu, podczas XXXI edycji Nagrody Fernando Lara — 120 000 euro, gala w sewilskim Real Alcázar, instytucja od trzydziestu jeden lat stawiająca na popularną fikcję z literackim kręgosłupem — barcelońska pisarka Marta Platel została laureatką za powieść, która przekształca zdradę w rodzinne dziedzictwo. Jury doceniło «utrzymaną intensywność emocjonalną» i «techniczną perfekcję». Jej redaktorka ujęła to lepiej: to historia kobiet dźwigających najgorsze tajemnice mężczyzn, których kochały — i płacących za to pełną cenę.
Kto zna Martę Platel, ten tej wiadomości się nie dziwi. Kto jej jeszcze nie czytał — warto wiedzieć: w El último vuelo de la abeja reina pokazała, że potrafi budować światy, w których sekrety mają własną temperaturę, gdzie dziedzictwa zatruwają bardziej niż wzbogacają, gdzie szkocka rezydencja może kryć w swoich ścianach zdradę czekającą dziesięciolecia na ujawnienie. To była obietnica. Nagroda Fernando Lara jest jej spełnieniem.
Nagroda, założona w 1995 roku przez Fundację José Manuel Lara, od dawna broni przekonania, że popularna fikcja i ambicje literackie nie wykluczają się wzajemnie. Przed Platel zwyciężyli Manel Loureiro i Sergio Vila-Sanjuán — autorzy, którzy dowiedli, że szerokie grono czytelników może być wymagające, a dobrzy pisarze mogą tym wymaganiom sprostać. Platel dołącza teraz do tej historii — nie dlatego, że obniżono poprzeczkę, ale dlatego, że pokonywała ją stopień po stopniu, z maestrią i bez rozgłosu.
García Márquez mówił, że wszystkie jego powieści zrodziły się z jednego obrazu. Clarice Lispector mówiła, że pisanie to szukanie zrozumienia tego, co już się wie. Platel, nie mówiąc tego wprost, zdaje się pisać, by odkryć to, czego nam jeszcze nie powiedziała. I właśnie to — ostatecznie — sprawia, że nagroda staje się obietnicą wartą oczekiwania.
