Pérez-Reverte bez fikcji: wojny, których nie wymyślił
Jest jedno zdanie Arturo Pérez-Revertego, które kręci mi się po głowie od dni: «Wydawcy proszą o książki każdą celebrytę. To, co dobre, dusi się pod tyloma śmieciami.» Powiedział to w wywiadzie dla El Cultural o Enviado especial, swoich nowych wspomnieniach wydanych przez Alfaguarę. Od Revertego brzmi to inaczej. Bo Reverte nie mówi z wieży z kości słoniowej. Mówi z okopów.
Enviado especial to relacja z dwudziestu jeden lat pracy jako korespondent wojenny dla TVE i prasy hiszpańskiej. Liban, Bałkany, Erytrea, Zatoka, Ameryka Środkowa. To wojny, które potem karmiły powieści jak Línea de fuego i El húsar, ale tu nie ma fikcji, która amortyzuje cios. Tu jest kurz, strach i wzrok kogoś, kto widział najgorsze.
Co sprawia, że wspomnienia wojenne bestsellerowego powieściopisarza są interesujące w 2026? Kontrast. Żyjemy w epoce, gdzie wojnę konsumuje się w formacie TikToka. Reverte pochodzi z czasów, gdy korespondent kąpał się w błocie i musiał ufać własnym oczom. Czytanie Enviado especial to jak włożenie płyty winylowej po latach streamingu: głośniejsze, niedoskonalsze, bardziej realne.
Najbardziej prowokacyjna jest sprzeczność, którą Reverte ucieleśnia bez mrugnięcia okiem. Jest bestsellerowym powieściopisarzem, który potępia branżę, która go uczyniła bestsellerem. Pisze o Revolución i La Reina del Sur i jednocześnie mówi, że wydawcy publikują za dużo. Hipokryzja? Być może. Szczerość? Też.
Enviado especial to nie jest książka do dobrego samopoczucia. To książka do poczucia dyskomfortu, co dobra literatura faktu powinna zawsze robić. Czy jesteśmy gotowi czytać o prawdziwych wojnach w świecie, który woli konsumować fikcyjne? Reverte zakłada się, że tak.
