Samotność, która nas zamieszkuje: Tilda Swinton czyta 'The Lonely City' Olivii Laing
Są książki, które czyta się pewnego leniwego popołudnia z opuszczonymi żaluzjami i nagle czujemy, że ktoś znalazł dokładne słowo na to, co boli. The Lonely City: Adventures in the Art of Being Alone Olivii Laing jest właśnie taką książką. Dziesięć lat po pierwszym wydaniu aktorka Tilda Swinton pożycza jej swój głos w specjalnym wydaniu audiobooku, które pojawi się 2 czerwca 2026 roku.
Wybór wydaje się nieunikniony. Swinton — której ekranowa obecność zawsze miała w sobie coś widmowego, coś wyroczni, od Orlanda po lodową Białą Czarownicę — już w 2025 roku narrała The Living Mountain Nan Shepherd z taką wyrazistością, że można było niemal poczuć kamienie Cairngorms pod stopami. Teraz wkracza na ulice Manhattanu, które Laing przemierzała po przyjeździe do Nowego Jorku po rozstaniu, w tym stanie przejrzystości, który ból wywołuje, gdy jest jeszcze świeży.
The Lonely City opowiada o Andym Warholu i Henrym Dargerze, Klausie Nomi i Davidzie Wojnarowiczu — wszystkich artystach, którzy zrobili ze swojej izolacji dzieło sztuki. Ale mówi też o każdym, kto kiedykolwiek szedł przez wielkie miasto, czując się całkowicie niewidzialnym. Laing odkryła w tym doświadczeniu coś poza smutkiem: samotność, pisze, ma niezwykłą "zdolność do tworzenia intymności". Sztuka, która z niej wyrasta, łączy nas właśnie dlatego, że powstała z separacji.
Swinton jako narratorka ma sens we wszystkich wymiarach. Coś w jej sposobie zamieszkiwania przestrzeni — w filmie, w instalacjach artystycznych, nawet na zdjęciach, gdzie wydaje się istnieć w nieco innym wymiarze — współgra z przenikliwą samotnością opisywaną przez Laing. Nie samotność z litości nad sobą. Samotność uwagi.
Dla czytelników nieznających jeszcze Laing, ten audiobook to doskonały wstęp. A tym, którzy ją znają, polecamy też Por el río, jej poetyczną podróż brzegami rzeki Ouse, splatającą naturę, historię i pamięć literacką.
