Panna Eliza przejmuje ster

Eliza Bell potrafi postawić się oficerowi rekwizycyjnemu, odebrać poród źrebięcia o trzeciej nad ranem i prowadzić majątek ogołocony przez wojnę, nie podnosząc przy tym głosu ani razu. Nie potrafi natomiast — za nic w świecie — powiedzieć mężczyźnie, co czuje. Gdy jej ojciec wyjeżdża do Belgii, Eliza zostaje odpowiedzialna za Belle Haven, rodzinny majątek hodujący konie dla kawalerii. Wojsko zabrało niemal wszystko. Zostało tylko kilka ciężarnych klaczy hodowlanych, program hodowlany bez ogierów i odpowiedzialność, która przygniótłaby większość dorosłych — a co dopiero osiemnastoletnią dziewczynę. Wtedy przez bramę wchodzi ranny porucznik z oślepłym ogierem i bez żadnego innego miejsca, do którego mógłby pójść. David Llewellyn jest cichy, kompetentny i zupełnie nieodpowiedni — syn walijskiego farmera bez grosza, z niesprawna ręką i upartym przekonaniem, że koń, który ocalił mu życie, zasługuje na powrót do domu. Nie prosi o pozwolenie, by zostać. Po prostu zostaje — a to "zostaje" burzy wszystko, co Eliza tak pieczołowicie w sobie poukładała. Bo Eliza jako niemowlę została porzucona na progu kościoła, a lekcja, która wryła się w jej kości, zanim jeszcze nauczyła się mówić, brzmi: wszyscy odchodzą. Potrzebować kogoś to prosta droga do cierpienia. A mury, które budowała przez osiemnaście lat, nie wytrzymują spotkania z mężczyzną, który słucha całym sobą i ani razu nie próbuje wziąć tego, czego mu nie ofiarowano. Klacze nie przestają się źrebić. Wojsko nie przestaje zabierać. A mężczyzna, w którym Eliza się zakochuje, jest o jeden rozkaz od tego, by zniknąć z jej życia.